Hoe hij rook weet ik nog precies

Sinds haar trouwen woont Diet te Laak (87) samen met haar man in hetzelfde huis, aan de rand van Zutphen. De muur bij de eethoek hangt vol met foto’s die herinneren aan een leven lang samen met haar man en kinderen. De zeilboot, de kinderen en kleinkinderen. Een neef ontdekte nog niet zo lang geleden... Lees verder →

Indië zit in mijn zintuigen

Langs de IJssel in Deventer woont mevrouw Mady Schoenmaker-Ament (82). Vanuit het statige pand kijkt ze uit over het water, een prachtig uitzicht. Het appartement op de eerste etage is licht, aan de muren hangen kunstwerken. “Er zit ook werk van onze dochter bij”, zegt Mady strots. Tot dat ze kinderen krijgt, woont Mady dan... Lees verder →

Afwassen op de keukentafel

De boerderij in Oudehaske ruilde Martje Bakker (82) bijna 30 jaar geleden in voor een vrijstaand huis in Joure. Ze heeft het er samen met haar man prima naar haar zin. Voordat ze het huis kochten, fietsten ze er vaak langs. De buitenkant trok haar niet zo, maar eenmaal binnen voelde ze zich meteen thuis.... Lees verder →

‘De Molukken is en blijft mijn thuis’

Ze is niet alle dagen meer even helder, vertelt haar zoon Roberto Wattimena als we contact hebben voor het maken van een afspraak. Ik wil het toch proberen, want ook de Molukse kant van ons koloniale verleden wil ik belichten. Jacoba Halussij is inmiddels 87 jaar en woont, dankzij de hulp van haar kinderen, nog... Lees verder →

‘Het was altijd ‘bitter-sweet’

Ze ziet er heel Hollands uit, toch heeft mevrouw Tempelman (89) iets van Indonesisch bloed. Ze lijkt op de Altona’s, de Hollandse tak van haar vader, zegt ze zelf. Ze heeft nooit lang op een plek gewoond: geboren in Indonesië, verhuisd naar Nederland, de Verenigde Staten en nu weer terug. Ze overleefde het Jappenkamp waar... Lees verder →

Ik ga weer schrijven!

Het is al weer meer dan een jaar geleden dat ik aan het laatste verhaal voor mijn boek schreef. Er is veel gebeurd: de boekpresentatie, lezingen, voorleessessies. Bijzonder leuke momenten om herinneringen levend te houden. Dit wil ik vooral ook blijven doen. Maar toch mis ik ook wat. En dat is het doen van interviews,... Lees verder →

Huilen, dat deed je ‘s nachts

In een rustige straat in een klein dorp in Gelderland woont Elisabeth (84) nog steeds zelfstandig in een twee-onder-een-kapwoning. De lange oprit naast het huis is niet meer nodig, autorijden doet ze sinds een jaar niet meer. Met pijn in haar hart heeft ze haar auto aan een van haar kinderen gegeven. Want ongelukken maken... Lees verder →

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑